Blonko!

Recent gooide Jan me een stokje toe (*bonk*), waardoor ik even mijn verleden uit de doeken moet doen, mijn huidige toestand dien te onderzoeken, en een stukje sci-fi dien te schrijven.

Lange tijd terug, toen de dieren nog spraken, was er eens… Verdorie, ik weet het niet meer wat ik wou zijn, maar wat ik wel nog weet is dat ik altijd maar bezig was dingen te maken. Ingewikkelde dingen, met schroefjes, moeren, nagels, planken, eender wat ik kon vinden. Ik heb een carwash gemaakt voor mijn matchbox-autootjes, gebasseerd op de communicerende vaten, en ineengezet met enkele rietjes. Ik ben 2de geworden op een lego-wedstrijd met een naaimachine (mijn vader zat in de textiel in die tijd ). Ik was altijd wel bezig met het een of ander… echter, wat me altijd gefascineerd heeft waren machines en electronica. Alles haalde ik uiteen, en ik was betoverd door de vele weerstandjes of condensators, allemaal netjes op een rijtje (toen had je nog bergen van die dingen nodig om iets te doen werken). Mijn buurjongen kreeg een Commedore 64, en ik mijn eerste laptop (shit, waar is dat stuk antiek naartoe?), en het was begonnen… Toen wist ik dat ik iets met techniek ging doen. Bla bla, middelbaar, bla bla, wat unief, bla bla, uiteindelijk een diploma industrieel ingenieur informatica. Dan maar wat gaan werken: eerst bij een webmetrics bedrijf dat jammer genoeg ter ziele is gegaan, en daarna bij Belnet. Daarna ben ik beginnen werken bij Openminds, het bedrijf dat ik met enkele vrienden had gestart op het eind van mijn studieloopbaan, en dringend extra mankracht nodig had.

Vandaag de dag vul ik mijn dagen met wat vanalles te doen bij Openminds. Ik hou me vooral bezig met een noodzakelijk deel van het papierwerk, wat verkoop (*lachband*), wat technische zaken, wat systeembeheer en wat programmeerwerk. Verder heb ik recent ook toegezegd om mee in een ander project te stappen, dat nu ook op kruissnelheid komt. Fijn fijn. Mijn dagen zijn goed gevuld, naast mijn werk is er ook mijn vriendin (al 5 jaar samen zo ongeveer schat ik, exacte data moet je aan haar vragen) en vrienden en familie en BBQ’s en Gent en mijn flipperkasten (dringend wat tijd voor maken) en… en…

De toekomst. Ik zou het zo niet weten. Hopelijkst (*klop klop*) worden we gespaard van al het slechte. Geen ziektes en/of rampen bij mezelf en familie/vrienden is al een eerste iets waarvoor ik zou tekenen. Hopelijk houdt Maaike het nog uit met mij (als het van mij afhangt zeg ik zeker geen nee); al heb ik daar wel een goed oog op. Als het even kan is Openminds zeker nog gegroeid en beter geworden in wat we doen, en kan ik daar nog altijd mijn ei kwijt (hetzelfde voor Metatale trouwens). Privé graag een stekje om te wonen, en wie weet wat nog allemaal. We zullen wel zien… Als het de komende week wat goed weer is, is dat ook mooi meegenomen.

Ow, ik moet dit nog doorgeven. Shit. Serge, vang!

Als er nu één site triestig is, dan is het wel die van de lotto. Om de een of andere reden krijg ik daar meer foutmeldingen dan echte pagina’s (zie Twitter). De foutmeldingen zijn gewoon stack traces van .NET framework… Zeer triest, en ik betwijfel het dat de lotto geen geld heeft om een iets dikkere doos te zetten.

Gisteren hebben we (tradities!) een terrasje gaan doen met de fijne mensen van Netlash. Het gesprek ging van gewiste records, over template files, tot een lichte ruby vs php flamewar. Wat me echter opgevallen is, is het feit dat twee sci-fi boeken genoemd zijn. Eerst en vooral was er de opmerking dat Bram niet het minste idee had waar “42” vandaan kwam, en wat het zo speciaal maakt. Hier ga ik niet zoveel woorden meer aan vuilmaken, je moet hier, hier en als je enkel google gebruikt, hier zijn.

De tweede boek dat ter sprake kwam was Snow Crash, een boek van Neal Stephenson. Het verhaal gaat over Hiro Protagonist en YT, die samen op zoek gaan naar een oplossing voor de futuristische drug “snow crash” die personen en computers kan “besmetten”; met als resultaat voor een computer het gekende ‘sneeuwbeeld’ zoals een tv zonder ontvangst (wat ook deels de titel verklaart).

Dit alles speelt zich echter af in ‘the Metaverse’ (ik zou het vertalen als ‘het metaversum’), wat verdomd veel weg heeft van Second Life. Het is een virtuele wereld, personen maken er personages, hebben er bezittingen en een deel van het sociale gebeuren speelt er zich af. Het is een eind geleden dat ik Snowcrash gelezen heb, en misschien moet ik dat maar eens opnieuw doen. Als je van sci-fi houdt, en je hebt Snow Crash nog niet gelezen… doen!

Ik heb ocharme 5 pagina’s gezien, en heb 2 Internal Server Errors gezien. Dan maar niet sign-uppen. Dwaas ding.

Heel de winter gespaard geweest van griep en aanverwanten, iets waar ik normaal toch wel één keer tegenaanloop, zeker tegen één of andere lichtere vorm. Deze winter zijn én Frank én Jan getroffen geweest door de griep en werd er lustig op los gesnotterd, dus de ziektekiemen moeten toch wel rondgedwarreld hebben op kantoor.

Ik schrijf het toe aan mijn dagelijkse fietstocht naar kantoor, door weer en wind, wat me hard maakt! Elke vrijdag een sauna zal ook zeker geholpen hebben. Tis dat, of mijn borsthaar dat isoleert en desinfecteert…

Wat blijkt nu, sinds ik noodgedwongen al een 3-tal weken met de bus ga, heb ik in de eerste week een verkoudheid opgelopen. Vermoedelijk het gevolg van dat ongelooflijk tochtgat waar ze die buspaal neergepoot hebben. Normaal is dat geen probleem, en gaat dat na een weekje over. Maar nu begint het toch serieus ambetant te worden. De wasmachine moet overuren draaien om al mijn zakdoeken proper te krijgen, mijn kop staat op barsten en deze nacht geen oog dichtgedaan omdat ik niet kon ademen, hoe ik me ook draaide of keerde (tot ergernis van én M. én de kat). Dan maar om 5u30 opgestaan, en ouderwets met mijn kop boven een kom dampend water gehangen. En dat lucht op. Enorm.

Jammer genoeg is het effect maar tijdelijk, en zit ik nu alweer met koppijn. *snirf* Straks misschien nog eens doen, het is die 5 minuten vrij ademen wel waard…