bonnie ‘prince’ billy
Thursday, December 20th, 2007Aanschouw, iets wat je niet veel van mijn hand gaat zien, een posting over muziek. Niet dat ik muziek haat, elke dag staat de radio aan, maar ik ben meer de ‘hé, ik ken dat deuntje van ergens’-type. Deze avond sukkelde ik op de site van StuBru, voor de schitterende music for life actie. Ik speel soms met de gedachte ‘als ik een plaat zou aanvragen, welke zou het zijn’; en het antwoord is meestal moeilijk. Echter, vandaag wist ik wat ik wou horen, en wat ik wel eens aan StuBru zou willen laten horen. En dat was… iets van Bonnie ‘Prince’ Billy. Wat blijkt? Je kan het niet kiezen… Heb ik eens geld over voor een plaat.
Ik neem eigenlijk wel gemakkelijk aan dat weinigen deze mens kennen. Bonnie ‘Prince’ Billy is één van de artiestennamen van William Oldham, die ook onder verschillende andere namen platen gemaakt heeft (‘The Palace Brothers’, ‘Palace Music’ en ook kortweg ‘Palace’). Moest je hem tegenkomen in de straat, je zou vlotjes de straat oversteken; kijk maar gewoon even naar zijn foto hiernaast. Zijn muziek is wat duister en tegelijk country. Er zit heel veel variatie in zijn verschillende platen, en ik ga eerlijk zijn, ik luister meestal maar naar één, en die zit gewoon bijna vastgeroest in m’n CD speler in de auto: Sings Greatest Palace Music. Let op, de eerste keer dat je de plaat hoort, haat je het. Het klinkt zo raar, anders en country, en toch ga je die opnieuw in je CD speler steken. Ze kruipt gewoon onder je vel. Alee, bij mij toch, en bij m’n vriendin ook. En bij nog wat mensen dat ik ken.
De plaats is een uitgave van oudere nummers uit zijn “palace”-pseudoniem-periode (ergens van in de jaren 70 tot eind de jaren 90), vandaar de titel. Het klinkt allemaal wat country, maar dan op een goede manier. Er straalt vreugde van de muziek, zelfs van de meer donkere nummers. Er wordt ook gezongen door Marty Slayton, die een geweldige stem heeft in combinatie met Oldham. Meestal speel ik de CD gewoon helemaal rond, maar The Bruce Choir (geen goeie youtube, sorry) en Agnes, Queen of Sorrow (ongelooflijk debiele clip) hebben toch wel een lichte voorkeur.
Het enige wat jammer is, is het ontbreken van I See A Darkness.
Als je eens iets anders wil horen, probeer dit eens. Zeer vreemd, maar het blijft plakken. Bij mij al voor een jaar of drie.
Ik heb de muziek van Bonnie ‘Prince’ Billy leren kennen via studiegenoot en latere collega P., die me bleef bestoken met de meest obscure bands, waar geen mens van gehoord had, maar die allemaal wel goed en anders klinken, en waar ik wel wat namen nog soms eens van beluister.



