Blonko!

Ondanks de titel geen bouw-post, maar een verslagje van ons bezoek aan de show “Eelt” van Wouter Deprez, die momenteel speelt in Gent in de Capitole, naar aanleiding van de Gentse feesten. Ik had nog nooit een live-show van Wouter Deprez gezien, maar het zal zeker m’n laatste niet zijn.

Wouter Deprez speelt tijdens de show zijn vader Frans, die weggegaan is van huis. Doorheen de show heen leer je Frans beter kennen, tot je weet waarom hij even weg is van huis. Zeer luchtig gebracht, maar het is niet alleen om de grappen te doen. Er zit duidelijk meer in, er zijn herkenbare situaties en soms durfde ik niet lachen, aangezien het te herkenbaar was. De show is natuurlijk vooral humor, daar kan je je niet aan mispakken. En er is een prima balans tussen humor en inhoud.

Een zeer leuke show, geen moment verveeld. De show duurt ook bijna twee uur, dus zeker genoeg show voor je geld. Zeker een aanrader!

Achteraf met het gezelschap nog een wandelingetje door de stad gemaakt en een pintje gaan drinken in de Dulle Griet (jammer genoeg al in Gentse-feesten-regime).

Gisterenavond was er even spanning en aktie op kantoor. Opgeschrikt door geclaxoneer kijken we even door het raam, en in de gietende regen zien we op het pleintje een dame neerliggen, en zien we enkele omstaanders toesnellen. Ook onze hulp gaan aanbieden, en uiteindelijk zat iedereen op kantoor binnen om te schuilen voor de regen en te bekomen van het gebeuren. Blijkt dat de dame beroofd was van haar handtas door een persoon op een scooter, en hierbij ten val was gekomen.

Wat doet een goeie burger dan? De politie en de ziekenwagen bellen natuurlijk; en ik werd verkozen tot vrijwilliger om dat te doen, aangezien ik m’n gsm in m’n hand had. Na even denken duw ik 112, en er komt mooi “noodoproep” op het schermpje.

Ik krijg een dame aan de lijn, “Hallo, noodcentrum…”. Ik leg uit wat gebeurd is, en dan zegt de dame kortweg: “Daarvoor moet je hier niet zijn, je moet 101 bellen!”. Que? Noodnummer mijn gat?

Dan maar 101 gebeld, ongeveer een volle minuut naar een wachtbandje geluisterd (wat een geluk dat m’n leven niet afhing van het telefoontje), om uiteindelijk wel bij een uiterst hulpvaardige dame uit te komen, die én ziekenwagen, én politie regelde. Eind goed al goed.

Waarom zit twee weken terug in het nieuws dat mensen overal kaartjes krijgen van de civiele bescherming met in het groot 112 op, om 112 te promoten als het enige nummer, aangezien 100 en 101 weg moeten?

Het zal vermoedelijk wel weer aan mij liggen, maar ik associeer “nood” met eender wat ik (of een derde) dringend nodig heb: brandweer, ziekenwagen of politie.

ps: Politie en ziekenwagen zijn goed gearriveerd, de nodige mensen zijn ondervraagd, notitieboekjes werden volgekriebeld, de dame is naar het ziekenhuis gebracht, en nu maar hopen dat ze de dader kunnen vinden (al lieten de agenten weten dat daar niet teveel hoop voor was).

ps2: de agenten waren precies verbaasd dat ze koffie kregen van ons, en de personen binnen mochten ondervragen ipv in hun combi. Is gastvrijheid dan zo vreemd aan het worden?