Wat doet een goeie burger dan? De politie en de ziekenwagen bellen natuurlijk; en ik werd verkozen tot vrijwilliger om dat te doen, aangezien ik m’n gsm in m’n hand had. Na even denken duw ik 112, en er komt mooi “noodoproep” op het schermpje.

Ik krijg een dame aan de lijn, “Hallo, noodcentrum…”. Ik leg uit wat gebeurd is, en dan zegt de dame kortweg: “Daarvoor moet je hier niet zijn, je moet 101 bellen!”. Que? Noodnummer mijn gat?

Dan maar 101 gebeld, ongeveer een volle minuut naar een wachtbandje geluisterd (wat een geluk dat m’n leven niet afhing van het telefoontje), om uiteindelijk wel bij een uiterst hulpvaardige dame uit te komen, die én ziekenwagen, én politie regelde. Eind goed al goed.

Waarom zit twee weken terug in het nieuws dat mensen overal kaartjes krijgen van de civiele bescherming met in het groot 112 op, om 112 te promoten als het enige nummer, aangezien 100 en 101 weg moeten?

Het zal vermoedelijk wel weer aan mij liggen, maar ik associeer “nood” met eender wat ik (of een derde) dringend nodig heb: brandweer, ziekenwagen of politie.

ps: Politie en ziekenwagen zijn goed gearriveerd, de nodige mensen zijn ondervraagd, notitieboekjes werden volgekriebeld, de dame is naar het ziekenhuis gebracht, en nu maar hopen dat ze de dader kunnen vinden (al lieten de agenten weten dat daar niet teveel hoop voor was).

ps2: de agenten waren precies verbaasd dat ze koffie kregen van ons, en de personen binnen mochten ondervragen ipv in hun combi. Is gastvrijheid dan zo vreemd aan het worden?